پاسخ به شبهات ج(1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٥
بود؛ چرا كه آنان بتها را داراى قدرت و توانايى مىدانستند و طبق عقيده آنان اظهارنظر كردن دروغ محسوب نمىشود. در اينجا هم حضرت ابراهيم (ع) وقتى كه كفار گفتند: «اى ابراهيم آيا تو با خدايان ما چنين كردى؟» فرمود:
قالَ بَل فَعَلَهُ كَبيرُهُم هذا فَسْئَلوهُم ان كانُوا يَنْطِقُون «١»
گفت: بلكه بزرگشان اين كار را انجام داده باشد! اگر سخن مىگويند، از آن (بت) ها بپرسيد!
ابراهيم مىخواست عقايد مسلّم خرافى و بىپايه بتپرستان را به رخ آنان بكشد و به آنان بفهماند كه اين سنگ و چوبهاى بىجان قادر به سخن گفتن نيستند تا از عبادت كنندگانشان يارى بطلبند. چه برسد كه بخواهند گره مشكلات آنان را بگشايند واين نوع سخن گفتن دروغ نيست.
از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمود: ابراهيم اين سخن را از آن رو گفت كه مىخواست انديشه بتپرستان را اصلاح كند و به آنان بفهماند كه هيچ كارى از بتها ساخته نيست. «٢»
ب) جواب حضرت ابراهيم (ع) به صراحت عمل خود را نفى نمىكند تا دروغ محسوب شود. او نگفت: من اين كار را نكردم تا دروغ گفته باشد، بلكه خواست به بتپرستان بگويد: چرا سراغ من آمديد و چرا خداى بزرگتان را متهم نمىكنيد؟ آيا احتمال نمىدهيد او ازدست خدايان كوچك خشمگين شده و يا آنها را رقيب آينده خود پنداشته و حساب همه را رسيده باشد؟ «٣»