مى‌شود: «انَّ الشِّركَ لَظُلْمٌ عَظيمٌ!» «١» همانا شرك، ظلم بزرگى است. ب- تجاوز به حقوق ديگران: بهبود روابط اجتماعى و پا گرفتن عدالت در جامعه، در صورتى ميسر مى‌شود كه همه انسان‌ها حدود و حقوق يكديگر را محترم شمرند. بنابراين، اگر كسى از مرز قانون و عدالت پاى فراتر نهاد و به حقوق و حدود ديگران تجاوز كرد ظالم و ستم پيشه است: «انَّما السَّبيلُ عَلَى الَّذينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فى‌ الْارْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ اولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ اليمٌ.» «٢» ايراد و مجازات بر كسانى است كه بر مردم ستم مى‌ورزند و در زمين به ناحق سركشى مى‌كنند؛ براى آنان عذابى دردناك است. ج- ظلم به خويشتن: خداوند انسان را آفريده است تا به كمال برسد و براى رسيدن به اين مقصد، قوانين و برنامه‌هايى را در اختيارش قرار داده است. بنابراين، آن كس كه از دستورات و قوانين الهى سرپيچى كند، خود را از نيل به كمال محروم ساخته و بر خويشتن ستم ورزيده است: «فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ» «٣» بعضى از مردم بر خويشتن ستم مى‌ورزند و برخى معتدلند و گروهى در