انگيزه‌هاى خدايى و مسؤوليت الهى بر انگيزنده او بوده است يا عوامل ديگرى در كار است. تاريخ پيامبران، به ويژه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله به روشنى بيانگر اين است كه به غير انگيزه‌هاى خدايى، هيچ عامل ديگرى در كار نبوده است. پيامبر اسلام، مردى درس ناخوانده بود، چوپانى و بازرگانى مى‌كرد و مردم به سبب امانت‌دارى‌اش به او لقب «امين» دادند، ثروت فراوان «خديجه» را در راه ترويج اسلام و نجات محرومان و بيچارگان مصرف كرد، هنگامى كه «ابوطالب» عموى پيامبر، پيام قريش را به وى اعلام كرد كه «اگر دست از دعوت خود بردارد، ما حاضر هستيم او را به پادشاهى برگزيده، زيباترين دختران را به ازدواج وى درآوريم و او را ثروتمندترين فرد خود گردانيم» پيامبر در جواب فرمود: «به خدا سوگند، اگر خورشيد را در يك دستم و ماه را در دست ديگرم قرار دهند، هرگز دست از دعوت خود بر نمى‌دارم.» «١» در طول زندگى، بارها در شرايطى قرار مى‌گرفت كه اميدش غير از خداوند از همه جا قطع مى‌شد، ولى يك لحظه تصور شكست را به خود راه نمى‌داد؛ اين همه استوارى، پايدارى و شكست‌ناپذيرى نشان مى‌دهد كه انگيزه دعوت او، تنها انجام مسؤوليت الهى بوده است. ب- فداكارى در راه هدف‌ پيامبر صلى الله عليه و آله نه تنها خود را از اجراى دستورات مكتبش استثنا نمى‌كرد، بلكه همواره در انجام آن پيشگام بود و براى پيشرفت آيين الهى از جان خود