اصول پنجگانه اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤٧
«وَ نُفِخَ فِى الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمواتِ وَ مَنْ فِى الأَرْضِ الَّا مَنْ شاء اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فيهِ اخْرى فَاذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ» «١»
و در صور دميده شود، پس هر كس در زمين و آسمانهاست، جز آنان كه خدا بخواهد، يكسره مدهوش و مرده شوند. سپس بار ديگر در صور دميده شود و ناگهان همگى برخيزند در حالى كه به صحنه محشر مىنگرند.
مردم در صحنه محشر
در روز قيامت تمام مردمان به قدرت پروردگار از دل خاك بيرون مىآيند، اين خلقت بر خلاف خلقت آغازين كه تدريجى بوده است، آفرينشى يكباره است.
«قُلْ انَّ الْاوَّلينَ وَ الْاخِرينَ لَمَجْمُوعُونَ الى ميقاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ» «٢»
بگو: همه پيشينيان و پسينيان در وعدهگاه روز معينى گرد مىآيند.
همه انسانها در ميقات و روز معين زنده مىشوند و در عرصه محشر و صحنه قيامت، در كام اضطرابها و انقلابهاى عظيم رستاخيز قرار مىگيرند. در آن روز گروهى از شادمانى رخسارشان برافروخته و نورانى است؛ اينها كسانى هستند كه در دنيا با انديشه و باورى راستين، عمرى را به اطاعت ازحق سپرى كردهاند. فريب ظواهر و لذات زودگذر را نخوردهاند و همواره بر محور حق ثابت قدم بودهاند. كسانى هستند كه در آن روز غم و اندوهى ندارند و اوضاع قيامت آنان را اندوهناك نمىكند بلكه ملائكه و فرشتگان الهى به استقبال آنان مىشتابند و به آنها مىگويند: اين همان روزى است كه به شما وعده