خلاصه‌ اعتراف به وجود خدا امرى فطرى است، يعنى هر انسانى اگر به درون خويش توجه كند، باور به خالق قادر عالم را در درون خود مى‌يابد و خود را محتاج مى‌بيند. بشر در طول تاريخ خداجو و خداپرست بوده است گر چه در تشخيص مصداق اشتباه كرده است. بى‌نهايت خواهى فطرى انسان، او را به سوى وجود مطلقى خارج از اين جهان مادى سوق مى‌دهد كه جميع همه كمايلات است. انسانها با غفلت و گناه، بر فطرت خويش سرپوش نهاده و نداى درون خويش را ناشنيده مى‌انگارند؛ ولى همين انسان‌هاى غافل و منحرف نيز هر گاه گرفتار مى‌گردند، فطرت خفته‌شان بيدار و آشكار و شكوفا شده و خداى جهان‌آفرين را به آنان مى‌نماياند.