«براى ما مثلى آورد و آفرينش خود را از ياد برد، گفت: چه كسى اين استخوان‌ها را در حالى كه پوسيده است زنده مى‌كند؟ بگو: همان كه بار اوّل آن را ايجاد كرد و او به هر آفرينشى آگاه است.» اين آيه پاسخ به يكى از كافران است كه استخوان پوسيده‌اى در دست داشت و آن را با دستانش خرد كرد و به صورت پودر درآورد، سپس آن را در هوا پراكنده كرد و گفت: چه كسى مى‌تواند اين ذرّات پراكنده را زنده كند؟ قرآن در جواب مى‌فرمايد: «همان كه اولين بار آن را آفريد بار ديگر هم آن را زنده خواهد كرد.» گاهى انسان با توجه به قدرت و توانايى محدود خود، امور را به شدنى و ناشدنى تقسيم مى‌كند. وقتى چيزى را فوق قدرت و تصور خود ديد، مى‌پندارد كه نشدنى است؛ قرآن مى‌گويد: زنده شدن مجدد انسان‌ها، در مقايسه با قدرت و توانايى بشر، غير ممكن است، اما اگر با توجه به قدرتى كه بار اول، حيات را در جسم مرده آفريد در نظر بگيريد مى‌بينيد امر شدنى، ممكن و قابل انجام است. پاداش و جزا، مقتضاى عدالت‌ عدالت، عبارت است از اين كه حق صاحبان استحقاق بدون هيچ گونه تبعيضى به آنان داده شود و اگر چنين نباشد، بر خلاف عدالت است. اگر معلمى هنگام امتحان دانش‌آموزان، نمره همه را از آنچه استحقاق دارند كمتر بدهد، بر خلاف عدالت رفتار كرده است. همچنين اگر نمره برخى را بر طبق استحقاق آنان بدهد و نمره بعضى را كمتر، باز هم برخلافت عدالت‌