غيبت طولانى‌ از آن پس، دوره نيابت خاص به پايان رسيد و دوره «غيبت كبرى» آغاز گشت و امور شيعيان، به فقهاى جامع شرايط واگذار گرديد. در توقيعى كه حضرت مهدى (عج) در پاسخ «اسحق بن يعقوب» ارسال فرموده، آمده است: «وَ امَّا الْحَوادِثُ الْواقِعَةٌ فَارْجِعُوا فيها الى‌ رُواةِ حَديثِنا فَانَّهُمْ حُجَّتى‌ عَلَيْكُمْ وَ انَا حُجَّةُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ.» «١» در پيشامدهايى كه روى خواهد داد، به روايتگران گفتار ما رجوع كنيد كه ايشان حجت من بر شما هستند و من حجت خدا بر آنان هستم. و مقصود از راويان، كسانى است كه حديث را مى‌شناسند و انتساب آن را به امام تشخيص مى‌دهند و آنان مجتهدان هستند. مسأله طول عمر حضرت صاحب‌الزمان (عج) به اراده الهى، از عمرى طولانى برخوردار گشته است و از آن روز كه در پرده غيبت نهان گشت تا زمانى كه به اراده الهى ظهور كند وعدل و داد را بر جهان بگسترد، در قيد حيات خواهد بود. البته اين موضوع نيز به حضرت قائم عليه السلام اختصاص ندارد و در ميان گذشتگان كسانى بوده‌اند كه صدها سال در ميان مردم زيسته‌اند و به گفته قرآن حضرت نوح عليه السلام مدت نهصد و پنجاه سال قبل از طوفان، در ميان مردم پيامبر بوده و آيين الهى را تبليغ مى‌كرده است. «٢» از نظر زيست شناسى نيز عمر بشر اندازه و حد معينى ندارد، و علت اصلى مرگ اين است كه براى يك يا چند عضو از بدن انسان، عوارضى رخ مى‌دهد و آن را از انجام وظايفش باز مى‌دارد و به جهت ارتباطى كه ميان اعضاى بدن انسان وجود