غيبت كوتاه‌ حضرت مهدى عليه السلام در نيمه شعبان سال ٢٥٥ ه. ق ولادت يافت، و با نور وجودش به بزم آفرينش روشنايى بخشيد. پس از وفات امام حسن عسكرى عليه السلام در سن پنج سالگى به امامت رسيد. ولى در اثر تعقيب «معتمد» خليفه عباسى، از چشم مردمان پنهان گشت و در مدت غيبت كوتاه (٣٢٩- ٢٦٠ ه. ق) به واسطه نايبان ويژه خود با پيروان در ارتباط بود. شيعيان آن حضرت، به وسيله آنان مسائل و مشكلات خود را به حضرت رسانده و كسب تكليف مى‌كردند. اين دوره «غيبت صغرى» نام دارد و نايبان خاص حضرت كه به ترتيب مسؤوليت نيابت را عهده‌دار شدند، عبارتند از: ١- عثمان بن سعيد (٢٨٠- ٢٦٠)؛ ٢- محمد بن عثمان (٣٠٥- ٢٨٠)؛ ٣- ابوالقاسم حسين بن روح نوبختى (٣٢٦- ٣٠٥)؛ ٤- ابوالحسن على بن محمد سمرى (٣٢٩- ٣٢٦). كمتر از شش روز از عمر آخرين نايب باقى مانده بود كه دستخطى امضاء شده از طرف حضرت مهدى عليه السلام صادر گشت كه مضمون آن چنين بود؛ «بسم الله الرحمن الرحيم، اى على بن محمد سيمرى، خداوند پاداش برادرانت را در سوگ تو عظيم گرداند، زيرا تا شش روز ديگر بدرود حيات خواهى گفت. پس به كارهاى خويش رسيدگى كن و كسى را به عنوان جانشين سفارش نكن كه غيبت تامّه واقع گشته است، و ظهورى نخواهد بود مگر با فرمان خداوند و آن پس از گذشت زمان طولانى و قساوت قلب‌ها و پر شدن زمين از ستم خواهد بود ...» «١»