خلاصه‌ گروهى مى‌پندارند كه صفات خداوند را مى‌توان شناخت و خداوند را با موجودات مادى تشبيه كرده‌اند و صفات را به همان معنا كه در مورد موجودات مادى استعمال مى‌شود، در مورد خداوند بكار برده‌اند. گروه ديگر را گمان چنان است كه صفات خداوند را نمى‌توان شناخت، چون خداوند، والاتر از آن است كه به وصفى توصيف گردد. شيعه را اعتقاد بر اين است كه صفات خداوند قابل شناخت مى‌باشد و ذات حق‌تعالى واجد همه صفات كمال به طور مطلق و بى‌نهايت است و از هر صفتى كه دلالت بر نقص و عيب داشته باشد، منزه و مبرّاست. خداوندى كه خالق موجودات و عطاكننده كمالات است، بايد خودش در اوج كمال و منشأ كمالات باشد و از صفات بارز حق‌تعالى علم و قدرت است. عدالت از ديگر صفات بارز حق‌تعالى است، به اين معنا كه در نظام آفرينش، رعايت تناسب و استحقاق را كرده و هر چيز را به جاى مناسب و شايسته‌اش قرار داده است. در نظام قانونگذارى نيز طاقت و توان افراد لحاظ شده و از تكليف مافوق توان خبرى نيست. در نظام پاداش و كيفر نيز استحقاق رعايت مى‌شود و پاداش و كيفر متناسب با استحقاق است و در هيچ كدام از نظام‌هاى فوق تبعيض و ظلم روانشده است. پرسش‌ ١- چه طرز تفكرهايى در مورد صفات خداوند به تعطيل يا تشبيه مى‌انجامد؟ ٢- به چه دليل خداوند داراى صفات كمال به نحو مطلق است؟ ٣- عالم بودن حق تعالى را ثابت كرده و يك آيه در اين مورد بنويسيد. ٤- عدل در نظام آفرينش و تكوين به چه معناست؟ ٥- نظر اشاعره از اهل سنت در مورد عدل چيست؟