اصول پنجگانه اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٤

و عهده‌دار وظيفه‌اى هستند. بنابراين، همه پديده‌هاى جهان از اين هدايت بهره‌مندند و كوشش آنها با اين كشش رهيابى مى‌شود. قرآن اين كشش و رهسپارى را به خدا نسبت مى‌دهد و مى‌فرمايد: «رَبُّنَا الَّذى‌ اعْطى‌ كُلَّ شَىْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى‌» «١» پروردگار ما كسى است كه به هر موجودى آنچه را لازمه آفرينش او بوده، داده و سپس هدايتش كرده است. هدايت ويژه انسان‌ خداوند انسان را در راهى نگذاشته است كه به اجبار آن را طى كند، بلكه انسان را موجودى مختار و آزاد آفريده تا راه تكامل خويش را از بيراهه‌ها باز شناسد و آزادانه در آن قدم گذارد، انسان آزاد است كه از مسير رشد، هدايت و صراط مستقيم برود يا در مسيركج و بيراهه گام نهد، ولى براى اينكه بتواند راه تكامل خود را بشناسد و در بيراهه‌ها و گمراهيها گرفتار نيايد، از هدايتى ويژه برخوردار است تا راه را بشناسد و آزادانه در مسير سعادت قدم نهاده و به سوى هدفش گام بردارد. اين هدايت ويژه، هدايت عقل از درون و هدايت پيامبران از برون است. هدايت عقل‌ گفتيم كه هدايت عمومى بر بخشى از وجود انسان حاكم است و آدمى در اين هدايت عمومى و تكوينى با ديگر پديده‌هاى جهان مشترك است؛ اما