در اين هنگام، يكى از ميان جمعيت فرياد برآورد: اى رسول خدا، آن دو چيز گرانقدر كدام است؟ - يكى كتاب خداست كه از سويى به دست خدا و از سوى ديگر، در دست شماست. آن را نيكو بگيريد و در انجام دستوراتش بكوشيد تا گمراه نشويد و آن را به چيز ديگرى تبديل نكنيد. ديگرى عترت من و اهل بيت من است و خداى آگاه و مهربان به من خبر داده است كه اين دو هرگز از هم جدا نمى‌شوند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد شوند .... آيا مى‌دانيد كه من بر مؤمنان از خودشان سزاوارترم و بر آنان مولى هستم؟- آرى! اى رسول خدا. - آيا مى‌دانيد و گواهى مى‌دهيد كه من بر هر فرد مؤمنى، از شخص خودش سزاوارترم و بر او مولى هستم؟ - آرى، اى پيامبر خدا. پس از آن پيامبر دست على عليه السلام را گرفت و بلند كرد تا اين كه انبوه جمعيت او را ديدند، سپس فرمود: اى مردم! خداوند بر من و من بر شما ولايت و سرپرستى دارم. پس هر كس را كه من مولى و سرپرست اويم، اين على مولى و سرپرست اوست. خداوندا! دوستان او را دوست بدار و دشمنانش را دشمن شمار. هر كس كه على را يار باشد، يارى‌اش كن و آن كه از يارى‌اش شانه خالى كند، خوارش گردان. گرامى‌دار آن كه على را گرامى دارد و خشم گير بر آن كس كه بر على‌