و بسيارى از آنان كه شاهد رفتار پيامبر در معرفى اهل بيت بوده‌اند آن را روايت كرده‌اند. «عبدالله بن عباس» مى‌گويد: من مدت نه ماه شاهد اين عمل رسول خدا صلى الله عليه و آله بودم. «هلال بن حارث» كه به دست رسول خدا آزاد شد، گفته است: من مدت هشت ماه كه در مدينه بودم، مراقب اين عمل پيامبر بودم. «١» «ابو برزه صحابى» مدّت هفت ماهى را كه در مدينه بوده است، روايت كرده و «انس بن مالك» اين مدّت را شش ماه ذكر كرده است. «٢» آيه ولايت‌ «انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّه وَ رَسوُلُهُ وَالَّذينَ آمَنوُا الَّذينَ يُقيموُنَ الصَّلوةَ وَ يُؤتوُنَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعوُنْ» «٣» همانا ولى امر شما، خداوند، پيامبرش و كسانى هستند كه ايمان آورده‌اند، آنان‌كه- اين ويژگى را دارند- نماز را به پا مى‌دارند و در حال ركوع، زكات مى‌دهند. در كتب شيعه و اهل سنت از قول اصحاب سرشناس و بزرگوارى مانند ابن عباس و ابوذر غفارى در تفسير شأن نزول اين آيه، چنين نقل شده است: روزى يكى از بينوايان مدينه وارد مسجد رسول خدا صلى الله عليه و آله شد و از بينوايى و فقر خود شِكوه كرد، از مردم كمك خواست. كسى به درخواست آن بينوا پاسخ نگفت؛ على عليه السلام در حالى كه به ركوع رفته بود، با اشاره، او را به سوى خود فرا خواند و انگشتر خود را به او داد.