١- به مقام امامت رسيدن، استعداد، شايستگى و لياقت ويژه‌اى مى‌طلبد و هر كس نمى‌تواند به آن مقام والا نايل شود. از اين رو، وقتى ابراهيم به ديده دل، ملكوت آسمانها و زمين را مشاهده كرد و به مرتبه يقين رسيد و از بوته آزمايش و ابتلاى به آتش «نمرود» و قربانى فرزندش «اسماعيل» و همه امتحانات الهى، سرفراز بيرون آمد و شايستگى او به اثبات رسيد، از جانب خداوند به مقام امامت نيز ارتقا يافت. ٢- معلوم مى‌شود كه امامت حضرت ابراهيم عليه السلام غير از مقام نبوت او، بلكه از آن والاتر است؛ زيرا حضرت ابراهيم با اين كه پيامبر بود، مورد امتحان‌هاى سخت قرار گرفت و پس از اين كه شايستگى ويژه‌اش به اثبات رسيد، به مقام امامت نايل گرديد. ٣- در اين آيه به ويژگى عصمت امام اشاره شده است. وقتى ابراهيم عليه السلام مقام را براى فرزندانش درخواست مى‌كند، خداوند مى‌فرمايد: «پيمان من (امامت) به ستمكاران نمى‌رسد.» بنابراين، اگر كسى در دوره‌اى از زندگى‌اش به ظلم و ستم آلوده شده باشد، شايستگى پذيرش ميثاق خدايى و لياقت مقام امامت را ندارد. اكنون بايد ديد از نظر قرآن ظلم به چه معنايى آمده است. موارد ظلم از نظر قرآن‌ الف- شرك به خدا: جهان هستى را آفريدگارى دانا و تواناست؛ همه عبادت‌ها، ستايش‌ها و نيايش‌ها از آن خداوند است. اگر كسى، جز خدا را پرستش و ستايش كرد و دست نياز به سوى غير او دراز كرد از حق تجاوز كرده است و ظالم شمرده‌