اصول پنجگانه اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٤

خلاصه‌ عصمت و پيراستگى از هر گونه گناه، مهمترين صفت پياميران الهى است. پيامبران نه مرتكب گناه مى‌شوند و نه در كار خود اشتباه مى‌كنند. عصمت از گناه، ناشى از بالا بودن درجه ايمان و حد اعلاى يقين آنان است و عصمت از اشتباه، مولود شناخت ويژه‌اى است كه آنان را با واقعيت هستى پيوند مى‌دهد. تفاوت پيامبران و نوابغ در اين است كه نوابغ از راه حواس و با برخوردارى از نيروى حسابگرى قوى به نتايج تازه‌اى مى‌رسند، ولى پيامبران علاوه بر نيروى انديشه به نيروى وحى مجهزند. معصوم بودن پيامبران، حد اعلاى قابليت اعتماد را ايجاد مى‌كند و مردم با اطمينان خاطر به دعوتشان پاسخ مى‌گويند. پرسش‌ ١- عصمت يعنى چه؟ ٢- عصمت از گناه ناشى از چيست؟ ٣- عصمت از اشتباه از چه چيزى ناشى مى‌شود؟ ٤- تفاوت بين پيامبران و نوابغ را بيان كنيد. ٥- عصمت پيامبران چه لزومى دارد؟