مى‌نامد، ولى عبادت احرار و آزادگان را نه به خاطر طمع بهشت و يا بيم از دوزخ، بلكه به خاطر حب و عشق به خداوند مى‌داند. امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «... وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ عَزُوَجَلَّ حُبّاً لَهُ فَتِلْكَ عِبادَةُ الْاحْرارِ وَ هِىَ افْضَلُ الْعِبادَةِ» «١» و گروهى خداى عزو جل را از روى حبّ و دوستى‌اش مى‌پرستند واين عبادت آزادگان و برترين عبادت‌هاست. از اين روايت و موارد ديگرى در دعاها و روايات استفاده مى‌شود كه عصمت پيامبران تنها در حسابگرى عقلى آنان ريشه ندارد و ازاين مرتبه بالاتر است، عصمت آنان از آن روست كه به خداوند عشق مى‌ورزند، اگر شعله عشق در دل آدمى برافروخته شود، نه تنها با خواسته معشوق به مخالفت برنمى‌خيزد، بلكه خواسته‌اى جز خواست محبوبش ندارد و حتى تصور آن در ذهن او راه نمى‌يابد، اين است كه همواره از درِ طاعت بر مى‌آيد و هرگز ره معصيت، نمى‌پويد. در زندگى مردان الهى كه شراره‌اى از اين آتش محبت در جانشان افتاده است، حكايتها و داستهانهايى وجوددارد كه شگفت‌انگيز است و پرتو آن، ايشان را در برابر فرمانهاى الهى مطيع و متعبد ساخته است؛ چه رسد به پيامبران بزرگ خداوند كه با اين عشق، وجودشان سرشته و جانشان سوخته است.