اصول پنجگانه اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٣
درس ششم: لزوم بعثت پيامبران
هدايت عمومى جهان
همه پديدههاى جهان از نوعى هدايت برخوردارند و راهى را مىپيمايند كه خداوند پيش رويشان گشوده است. در اين رهسپارى از خود اختيارى ندارند، راهى مشخص براى آنها تعيين شده و رهپوى همان مسير بوده و سخنشان اين است:
٧ من اگر خارم اگر گل، چمن آرايى هست كه به هر دست كه مىپروردم، مىرويم
كره زمين در مدار مشخصى با سرعت معين به دور خورشيد در گردش است؛ دانه گندم با شرايط مناسب دردل خاك قرار مىگيرد، شروع به رشد و نمو كرده و هر لحظه حالت تازهاى به خود مىگيرد؛ با گذراندن مراحل خاص، راهى معين و منظم را مىپيمايد تا بوته و خوشهاى كامل مىشود.
انسان نيز، جزيى از اين جهان است و بخشى ازوجودش در قلمرو اين هدايت قرار دارد؛ اندامهايش با رهبرى اين هدايت رشد نموده و وظايف پيچيدهاى را انجام مىدهد، قلب انسان با نظمى بسيار دقيق باز و بسته مىشود و خون را به تمام نقاط بدن مىرساند؛ دستگاه گوارش، دستگاه تنفسى، سلسله اعصاب و اندامهاى شنوايى بينايى، هر يك كارهايى را انجام مىدهند