خلاصه‌ پس از اثبات آفريدگار به توحيد مى رسيم. توحيد يعنى يكتايى و يگانگى خداوند از هر جهت، از جهت خلق و آفرينش، از نظر كارگردانى و تدبير جهان، از نظر عبادت و پرستش. چون وجود خداوند از هر نظر نامحدود است، تعدّد نمى‌پذيرد. موجودى كه از چند جزء تشكيل يافته باشد، به اجزاى خود محتاج است و چون خداوند نيازمند نيست، پس وجودش مركب نيست. نظامِ واحد و هماهنگِ جهان روشنترين دليل بر يگانگى آفريدگار و فرمانرواى آن است.