اصول پنجگانه اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٤
گرديده است به گونهاى كه اگر انسان به درون خويش توجه كرده و كاوش نمايد، آن انگيزهها، گرايشها و شناختها را در درون خود مىيابد.
خداشناسى فطرى
خداشناسى و اعتراف به وجود خدا، از امور فطرى است؛ يعنى هر انسانى اگر به درون خود توجه كند، باور به خالق قادر عالم را در درون خود مىيابد و مىبيند كه از عمق وجودش فرياد اعتراف به وجود خداوند بلند است. قرآن در بيان خداشناسى فطرى مىفرمايد:
«وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ اْلَارْضَ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ» «١»
اگر از آنان (همه مردم حتى مشركان) سؤال كنى كه آسمانها و زمين را چه كسى آفريده است؟ خورشيد و ماه را چه كسى مسخّر كرده است؟ به طور حتم خواهند گفت: خدا!
رسول خدا اين باور فطرى را چنين معرفى مىكند؛ عربى بيابانى از ايشان پرسيد: يا محمد (ص)، به كدام خدا مرا مىخوانى؟
رسول خدا فرمود: آيا شترت را در شب تاريك گم كردهاى؟
- آرى.
- وقتى كه در پى شترت مىگشتى از چه كسى كمك مىخواستى؟
عرب به فكر فرو رفت و رسول خدا فرمود:
- من تو را به همان كسى كه دلت متوجه او بود و شترت را از او