اصول پنجگانه اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٧
درس اول: جهان بينى
به برداشت و ديد كلى انسان از جهان و انسان، جهانبينى گفته مىشود.
نقش جهانبينى
طرز تلقى و برداشت انسان از جهان و حوادث آن، تأثير گسترده و عميقى بر رفتار وى مىگذارد. اگر آدمى دنيا را جاى خواب و خوراك بداند و مسكن و خوراك و پوشاك، شعار و آرمانش، و در نهايت، رفاه مادى مقصدش باشد، امورى برايش ارزش مىيابد كه او را بدان مقاصد برساند و همه تلاش و همت او، صرف يافتن خوراك و پوشاك مىگردد. معيار سنجش ارزش وجودى و انسانى هر فردى، هدف او در زندگى است، از اين رو حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
«آن كس كه همتش به آن چيزى است كه داخل شكمش مىشود، ارزش او، آن چيزى است كه از او خارج مىشود.» «١»
اگر آدمى جهان را عرصه آزمايش براى رشد و تكامل و رسيدن به درجه انسان كامل و مقام لقاى پروردگار بداند، مسائل ديگرى برايش ارزشمند مىشود و تلاش و كوشش او نيز متوجه آن هدف والا مىگردد.