داده شده بود. اينك پس از عمرى تلاش، صبر، شكيبايى و پس از لحظه‌شمارى‌ها، روز موعود فرا رسيده است و نيكوكاران مى‌توانند فارغ از محروميتها و محدوديت‌ها، در جوار رحمت الهى به نعمت لقاى معبود خويش در بهشت رضوان نايل‌آيند، آنان از شدت شادى و شعف، سيمايشان برافروخته مى‌گردد و از نتيجه سعى و تلاش خود در دنيا راضى هستند و به مقامهاى عالى راه مى‌يابند: «وُجُوهٌ يَؤْمَئِذٍ ناعِمَةٌ لِسَعْيِها راضِيَةٌ فى‌ جَنَّةٍ عالِيَةٍ» «١» اما گروه ديگر، با رخسارى فرو شكسته و ذلت بار، همه كارشان رنج و مشقت خواهد بود: «وُجُوهٌ يَؤْمَئِذٍ خاشِعَةٌ ع اصول پنجگانه اعتقادى ١٥٢ مردم در صحنه محشر ..... ص : ١٤٧ امِلَةٌ ناصِبَةٌ» «٢» اين گروه از دنيا جز روى گردانى از حق، عناد، نفاق، گمراهى و ستم، توشه‌اى براى خود نياورده‌اند، چهره‌هايى سياه و پوشيده از اندوه و مذلت دارند. آنگاه كه فرياد سهمگين قيامت برآيد، شخص از برادر و پدر و مادر و از زن و فرزندش مى‌گريزد، و در آن روز، هر كسى گرفتار كار خويش است. چهره‌هايى در آن روز درخشان و فرحناك است و رخسارهايى، گرد- اندوه- و خاك- مذلّت- آنها را پوشانيده است آنان كافران و گناهكاران هستند: «... وُجُوهٌ يَؤْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ ضاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ وَ وُجُوهٌ يَؤْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ تَرْهَقُها قَتَرَةٌ اولئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ» «٣» بنابراين، در صحنه محشر، پاكان و ناپاكان، نيكوكاران و گناهكاران، از چهره و سيمايشان شناخته مى‌شوند: