درهم كوبيده شوند. پس آن روز، واقعه بزرگ تحقق يابد و آسمان شكافته شود پس در آن روز سست گردد. وقوع رستاخيز قرآن كريم برپايى قيامت را به پيدايش صيحه شديد و نفخ صور مربوط مى‌داند. از تفاسيرى كه اهل‌بيت عليهم السلام در اين باره دارند، مى‌توان فهميد كه نفخ صور بايستى معنايى حقيقى داشته باشد. «صور» وسيله‌اى است كه با دميدن در آن، آهنگ و صداى بسيار شديدى پديد مى‌آيد و در گذشته در ارتش‌ها به هنگام كارزار و پيكار مورد استفاده واقع مى‌شده است. حكايت صور و نفخه‌هايش، حكايت همان شيپورى است كه در نبرد و پيكار معمول بوده است كه يك‌بار براى آماده باش و بار ديگر براى حمله و پيكار در آن دميده مى‌شد. قرآن وقوع رستاخيز را بر اين امور مترتب مى‌داند: صيحه و نفخه‌هاى صور از آيه برزخ استفاده مى‌شود كه حكم برزخ عموميت دارد و شامل حال همه مى‌گردد وهمگى بايستى به عالم برزخ درآيند. «١» از اين رو، بايد ابتدا «صيحه‌اى» پديد شود كه با آن بساط جهان و جهانيان برچيده شود و اهل دنيا و كسانى كه بر روى زمين و در عالم طبيعت به سر مى‌برند، از دنيا بروند و به عالم برزخ درآيند. پس از صيحه‌اى كه دنيا و اهل دنيا را در هم مى‌پيچد، بار ديگر در صور دميده شود و قيامت بر پا مى‌گردد و مردم برانگيخته مى‌شوند. بدين جهت، آن را نفخه احياء و زنده كردن ناميده‌اند.