اصول پنجگانه اعتقادى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٤٠
تشنجاتى ايجاد مىكند. از اين رو، حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
«هر كس بميرد قيامتش بر پا مىگردد.» «١»
و به همين خاطر، مرگ را، قيامت صغرى ناميدهاند.
عالم برزخ
اگر شيئى بين دو چيز ديگر حايل و فاصله شود، به آن «برزخ» گفته مىشود. هنگام مرگ، روح از عالم طبيعت خارج شده، به جهانى قدم مىنهد كه بين جهان طبيعت و آخرت فاصله است و به همين خاطر آن را «عالم برزخ» ناميدهاند، انسان از لحظه مرگ تا قيامت كبرى در اين جهان به سر مىبرد چنين نيست كه انسان، پس از مرگ در حالتى شبيه به بيهوشى فرو رود و چيزى را احساس نكند، آدمى با مرگ بىدرنگ وارد مرحلهاى ديگر از حيات مىشود و همه چيز را احساس مىكند. از لذتهايى برخوردار است يا از ناراحتىهايى رنج مىبرد واين لذت و رنج به انديشهها، اخلاق و اعمال او در اين جهان بستگى دارد.
پيش از اين يادآورى كرديم كه قرآن كريم، به شكلهاى گوناگون، وجود حيات بعد از مرگ و قبل از قيامت را تأييد مىكند. حدود پانزده آيه از قرآن، به نحوى اين جريان حياتى را معرفى كرده، اشاره مىكند كه انسان در فاصله بين مرگ و قيامت از نوعى حيات واقعى و كامل بهرهمند است.
حيات برزخى در آيات قرآن
برخى از آياتى كه در مورد زندگى برزخى وارد شدهاند، گفت و شنود انسانهاى صالح و نيكوكار يا فاسد و گناهكار را با فرشتگان الهى بيان مىكنند