كردارش باشد. او مى‌داند كه حسابى در كار است و از ريز و درشت اعمالش سؤال مى‌شود: «فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَةٍ شَرًّا يَرَهُ» «١» هر كس به اندازه ذره‌اى كار نيك انجام دهد آن را مى‌بيند و هر كس به مقدار ذره‌اى بدى كند آنرا خواهد ديد. حتى از تصميم‌هاى او باخبرند و بر آنچه از دلش مى‌گذرد، آگاهى دارند: «وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْانْسانَ وَ نَعْلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ اقْرَبُ الَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَريدِ» «٢» به راستى كه انسان را آفريديم و به آنچه نفس او وسوسه مى‌كند آگاهيم، و ما از رگ گردنش به او نزديكتريم. بنابراين، آن كس كه به عالم آخرت و روز پاداش و جزا، ايمان دارد و خود را در پيشگاه خداوند مسؤول مى‌داند، همواره مراقب خويش است تا پاى از حريم قانون و برنامه الهى فراتر نگذارد و از مسير عدالت منحرف نشود. نهان و آشكارش يكسان است و هميشه و همه جا، حقوق و حدود مردم را رعايت مى‌كند و مى‌كوشد تا لحظه‌اى از حقيقت دور نشود و همواره بر محور حق سير كند.