ب- مسؤوليت آفرينى‌ مسؤوليت، تعهد، ايثار، فداكارى و شهادت، واژه‌هايى زيبا هستند كه در تاريخ مبارزات ملت‌ها، بر سر زبانها بوده‌اند و همه مكتب‌ها پيروان خود را به آنها فرا مى‌خوانند؛ اما با كمترين تأمل و دقت معلوم مى‌شود كه تنها در پرتو ايمان به معاد و قيامت، اين كلمات معناى حقيقى و مفهوم واقعى خود را مى‌يابند و چنين باورى است كه شعله احساس مسؤوليت را در جان افراد مى‌افروزد و تعهد و وظيفه را از لقلقه زبان و گفتار ظاهرى عمق جان و عمل مى‌كشاند. مكتب‌هاى مادى و بشرى، وقتى مى‌خواهند مسؤوليت و تعهد را در دل پيروان خود تقويت كنند، آنها را در مقابل وجدان جامعه، مردم، محرومان، تاريخ و ... مسؤول مى‌دانند؛ ولى از آن جهت كه اين حرفها فقط با احساسات افراد سر و كار دارد و عقل را قانع نمى‌كند، نمى‌تواند آن احساس مسؤوليت واقعى را در درون افراد بيافريند. در مكتب آسمانى، در پرتو ايمان به خدا و اعتقاد به روز پاداش و جزا، همه اين تعهدات به طور روشن جلوه‌گر مى‌شوند؛ زيرا در حقيقت، انسان تنها در مقابل خداوند مسؤول است و در برابر او بايد پاسخگوى اعمال و رفتار خود باشد و اين مسؤوليت واقعى است كه مى‌تواند پشتوانه تعهدات فردى و اجتماعى انسان باشد. ج- پشتوانه عدالت اجتماعى‌ احساس مسؤوليت در مقابل خداوند و ايمان به حسابرسى همه اعمال و كردار انسان در دادگاه عدل الهى و قيامت، از افراد بشر انسان‌هايى متعهد مى‌سازد و موجب مى‌شود كه شخص، خودش ناظر و مراقب رفتار و