مردم صالح نمى‌شوند مگر به واسطه امام و زمين به صلاح نمى‌رسد جز به آن. امام رضا عليه السلام در روايت مفصّلى در اين‌باره مى‌فرمايد: «انَّ الْامامَةَ- الْامامَ- أُسُّ الْاسْلامِ النَّامى‌ وَ فَرْعُهُ السَّامى‌، بِالْامامِ تَمامُ الصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَ الصِيَّامِ وَالْحَجِّ وَالْجَهادِ وَتَوْفيرِ الْفَى‌ءِ وَالصَّدَقاتِ وَامْضاءِ الْحُدُودِ وَالْاحْكامِ وَ مَنْعِ الثُّغُورِ وَالْاطْرافِ» «١» امامت، ريشه اسلام رشد يابنده و شاخه بالنده آن است با امام است كه نماز، زكات، روزه، حج، جهاد، دريافت بيت‌المال، صدقات، اجراى حدود و احكام، دفاع از مرزها و سرحدات به طور كامل انجام مى‌شود. مسلّم است كه بدون تشكيل حكومت و در دست داشتن قدرت، همه احكام اسلامى را نمى‌توان اجرا كرد. بيان احكام يك وظيفه است و اجراى آن وظيفه‌اى ديگر. تشكيل حكومت در دوران غيبت‌ پس از رحلت پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله، اين امامانِ معصوم هستند كه وظيفه بيان احكام و اجراى آن را بر عهده دارند. مردم بايستى احكام اسلام را از آنان فرا گيرند و رهبرى آنان را بپذيرند تا اين كه زمينه براى تشكيل حكومت و اجراى احكام اسلام فراهم شود. در گذشته با ابعاد رهبرى امام آشنا شديم كه از ميان آنها، هدايت باطنى و معنوى امام بود. اين هدايت هم‌چنان در زمان غيبت نيز استمرار دارد و به تعبير روايت نقش امام غايب در اين دوران، همچون خورشيد در پس ابر، نور هدايتش روشنى بخش راه مردمان است. از وظايف ديگر امام‌