درس پانزدهم: غيبت و انتظار سنت غيبت‌ بعد از شهادت امام حسن عسگرى عليه السلام امامت و رهبرى حضرت مهدى (عج) شروع گرديد. اما به فاصله كوتاهى به فرمان خداوند آن حضرت بنا به مصالح و حكمت‌هايى، از انظار امّت غايب گرديد و هر زمان كه خداوند مصلحت بداند ظهور خواهد نمود. البته غايب شدن و نهان گشتن، اختصاص به حضرت مهدى (عج) ندارد؛ بلكه يك سنت الهى است كه در امت‌هاى پيشين نيز سابقه داشته است. اين سنت، همانند ديگر سنن الهى، حكمت‌هايى دارد. يكى از آنها، آزمايش بندگان در دوران غيبت است. پيروان دين الهى و رهبر آسمانى، بايستى با دقت و هوشيارى، ايمان خويش را پاس داشته آن را از آلايش شرك و خرافه بدور دارند. امام حسن عسگرى عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد: «پس از من فرزندم قائم است و اوست كه مانند پيامبران عمرى دراز خواهد داشت، و از ديد مردمان نهان مى‌شود. در غيبت طولانى او دل‌هايى تيره گردد و فقط كسانى در اعتقاد به او استوار خواهند ماند كه قلبشان به نور الهى روشن گشته و روح خدايى به آنان مدد رساند.» «١»