درس چهاردهم: شؤون امامت‌ ١- مرجعيت دينى‌ خداوند براى هدايت انسان‌ها به راه سعادت، قرآن را با محتوايى عميق فرستاد و پيامبرش را مأمور بيان معارف آن نمود. پس از رسول گرامى اسلام، نياز به مرجعى بود كه قرآن را به درستى تفسير كند و هدايت دينى بندگان خدا را بر دوش گيرد، و به سئوالات آنان پاسخ گويد و مشكلات اعتقادى، اخلاقى و فقهى آنان را برطرف كند. از اين رو، خداى متعال فرمود: «انَّما انْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ» «١» همانا، تو بيم‌دهنده‌اى و براى هر قومى هدايتگرى است. امامان معصوم، هاديان مردمند، آنان اهل‌بيت رسول خدا هستند و از همه پيروان پيامبر نسبت به وحى و دستورات نبى‌اكرم صلى الله عليه و آله آشناترند، هم به اين دليل كه اهل خانه، بهتر از مسائل خانه با خبرند «اهْلُ الْبَيْتِ ادْرى‌ بِما فى‌ الْبَيْتِ» و هم به اين جهت كه پيامبر به آنان آموخت تا آنجا كه فرمود: «انَا مَدينَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِىٌّ بابُها» «٢» من شهر علمم و على عليه السلام در آن است.