دوران كودكى‌ حسين بن على عليه السلام شش سال و اندى‌ تاريخ زندگى ائمه(ع) ١٠٤ فضائل اخلاقى ص : ١٠٢ از حيات پرافتخار خويش را در دامن پيامبر صلى الله عليه و آله سپرى كرد و از مربّى انسانيّت و منبع فياض رسالت توشه‌هاى بسيارى از علم و معرفت فرا گرفت. مسعودى نوشته است:
حسين عليه السلام با پيامبر صلى الله عليه و آله هفت سال زندگى كرد. رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين مدّت شخصاً متولّى تغذيه، تأديب و تعليم او بود. «١» محبّت و لطف بيش از حدّ متعارفى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله نسبت به امام حسين عليه السلام ابراز مى‌داشت نشانگر ميزان عظمت و مقام شامخ اين نهال بوستان رسالت نزد خدا است.
سلمان فارسى مى‌گويد:
ديدم رسول خدا صلى الله عليه و آله حسين عليه السلام را بر زانوى خويش نهاده، او را مى‌بوسد و مى‌فرمايد: «انَّكَ سَيِّدٌ، ابْنُ سَيِّدٍ، ابُو سادَةٍ. انَّكَ امامٌ، ابْنُ امامٍ، ابُو أئِمَّةٍ. انْتَ حُجَّةٌ، ابْنُ حُجَّةٍ وَ ابُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تاسِعُهُمْ قائِمُهُمْ» «٢» تو بزرگوار و فرزند بزرگوار و پدر بزرگوارانى؛ تو امام و فرزند امام و پدر امامانى؛ تو حجّت (خدا)، فرزند حجّت (خدا) و پدر نه نفر از حجت‌هاى خدايى كه از صلب تواند؛ نهم ايشان «قائم» ايشان مى‌باشد.
از رسول خدا صلى الله عليه و آله پرسيدند: كداميك از اهل بيت خود را بيشتر دوست مى‌داريد؟
فرمود: حسن و حسين عليهما السلام را. «٣» رسول گرامى اسلام بارها حسن و حسين عليهما السلام را به سينه مى‌فشرد، آنان را مى‌بوييد و مى‌بوسيد و مى‌فرمود:
«الْحَسَنُ وَالْحُسَيْنُ سَيِّدا شَبابِ اهْلِ الْجَنَّةَ.» «٤»