موسى كاظم، وارث علوم پدر و داراى فضل و كمال او بود. او در پرتو گذشت و بردبارى فوق‌العاده‌اى كه (در واكنش به رفتار مردم نادان) از خود نشان داد، كاظم لقب يافت، و در زمان او هيچ كس در معارف الهى و دانش و بخشش به پايه او نمى‌رسيد. «١» ابن ابى‌الحديد مى‌نويسد:
موسى‌بن جعفر، فقاهت، ديانت، عبادت و بردبارى و شكيبايى را در خود جمع كرده‌بود. «٢» يعقوبى در وصف او مى‌نويسد:
موسى بن جعفر عابدترين مردم زمان خود بود. «٣» يحيى بن حسن، نسب‌شناس مشهور درباره آن حضرت مى‌نويسد:
موسى بن جعفر به خاطر كوشش و تلاشش در عبادت، «عبد صالح» خدا خوانده مى‌شد. «٤» شناخت ويژه آن بزرگوار از خداوند، او را به عبادتى افزون و مخلصانه و راز و نيازى عاشقانه با پروردگار، وامى‌داشت. حضرت هنگامى كه به دستور هارون به زندان افكنده شد، عرض كرد:
خدايا! مدت‌ها بود كه از محضرت مى‌خواستم مرا براى عبادت خويش فراغت دهى.
اينك كه خواسته‌ام را برآوردى، تو را سپاس مى‌گويم. «٥» امام نافله‌هاى شب را مى‌گزارد و آن را به نماز صبح وصل مى‌كرد؛ سپس تا برآمدن خورشيد تعقيب مى‌خواند. آنگاه پيشانى بر سجده مى‌نهاد و تا نزديك ظهر زبانش به دعا و حمد پروردگار گويا بود و اين دعا را بسيار مى‌خواند:
«اللَّهُمَّ انّى‌ اسْأَلُكَ الرَّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ وَالْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسابِ»» مقام عبوديت امام در زيارتنامه‌اش چنين ترسيم شده است:
بر موسى بن جعفر عليه السلام درود فرست ... همان كه شب را تا سحرگاه به عبادت و