درس سى و دوم شرايط سياسى آغاز امامت حضرت مهدى (عج)
دوازدهمين پيشواى شيعيان و آخرين جانشين رسول خدا صلى الله عليه و آله در سپيده‌دم نيمه شعبان، سال ٢٥٥ هجرى در سامرّا ديده به جهان گشود. «١» نام مباركش نام پيامبر صلى الله عليه و آله و كنيه‌اش كنيه آن حضرت است. روايات زيادى بر اين مطلب تصريح دارد. «٢» سيره امامان عليهم السلام بر ذكر نكردن نام آن حضرت بود. آنان در مقام ياد، يا معرفى او به اشاره يا ذكر لقب‌هاى ايشان‌ تاريخ زندگى ائمه(ع) ٣٠٤ امامت ص : ٣٠٢ بسنده و به شيعيان سفارش مى‌كردند كه از بردن نام آن گرامى خوددارى ورزند. «٣» اتخاذ اين سياست در ظاهر به منظور حفظ حضرت مهدى (عج) از خطر دستيابى دشمنان به وى بود. عثمان بن سعيد در پاسخ كسى كه از نام امام پرسيده بود گفت: از كنجكاوى در اين زمينه بپرهيز! زيرا نزد عباسيان چنين مطرح شده كه نسل امام عسكرى عليه السلام منقطع شده است. «٤» پنهان داشتن نام امام زمان (عج) و ناآگاهى دولتمردان عباسى از نام آن حضرت، موجب شد كه آنان در سرگردانى فرو روند و پس از شهادت امام عسكرى عليه السلام بگويند:
از آن حضرت فرزندى باقى نمانده است؛ از اين رو، اموال امام را تقسيم و برادرش جعفر را به‌عنوان وارث او قلمداد كردند و همين مسأله نقش مهمّى در مصون ماندن حضرت از تعقيب و تعرض جاسوسان داشت. «٥»