دادن وى، «١» برجستگى‌هاى علمى و كمالات نفسانى كه جزو ملاك‌هاى اساسى امامت بشمار مى‌روند و در آن عصر جز در وجود امام هادى عليه السلام يافت نمى‌شد و صدور كرامات فراوان از آن حضرت كه هر كدام نشانه بارزى بر امامت ايشان مى‌باشد. «٢» شرايط سياسى- اجتماعى‌ دوران امامت امام هادى عليه السلام از نظر سياسى- اجتماعى از ويژگى‌هاى زير برخوردار بود.
١- بى‌كفايتى زمامداران عباسى‌ دستگاه خلافت عباسى بر اثر غفلت زمامداران اين دوره، از اداره امور كشور و استيلاى تركان خشن، ماجرا جو و سلطه‌طلب بر سرنوشت جامعه اسلامى از نظر قدرت سياسى رو به ضعف نهاده بود.
حكومت عباسى- در پى آن همه قدرت و شوكتى كه در دوران منصور، هارون و مأمون به دست آورده بود- در اين دوره چنان دچار سستى و ناتوانى شده و حاكمان آن، اسير و بازيچه دست تركان گشته بودند كه از خود هيچ اختيارى نداشتند. شاعرى وضعيّت اسفبار معتز يكى از خلفاى اين دوره را چنين توصيف مى‌كند.
خَليفَةٌ فى‌ قَفَصٍ بَيْنَ وَصيفٍ وَ بُغا يَقُولُ ما قالا لَهُ كَما يَقُولُ الْبَبَّغاء «٣» خليفه در قفسى بين وصيف و بغا زندانى است و طوطى‌وار آنچه آنان مى‌گويند مى‌گويد.
روى همين جهت در دوران امامت امام هادى عليه السلام بجز معتصم پنج نفر از همين قماش خليفگان بر مسند خلافت نشانده شده و پس از چند صباحى بركنار مى‌گشتند.
٢- گسترش فساد اخلاقى و مالى در دستگاه خلافت‌ خوشگذرانى، ميگسارى و آوازه‌خوانى از ويژگى‌هاى دستگاه خلافت دوره دوم عباسى است. خلفا به جاى رسيدگى به كار مردم و اداره امور كشور، وقت خود را به عياشى و بزم‌هاى آنچنانى مى‌گذراندند. سيوطى مى‌نويسد: