سرّى و دور از چشم عموم انجام مى‌گرفت، از اين رو براى اثبات آن نبايد در انتظار دلائل و شواهد روشن بود.
وجود مفضّل بن عمر به‌عنوان «باب» امام، تقسيم ياران آن حضرت به افراد عادى، موثق و خواص از سوى محدثان، «١» سعايت محمد بن اسماعيل نزد هارون كه همزمان دو خليفه بر روى زمين، يكى در حجاز و ديگرى در عراق فعّاليّت دارند و براى آنان خراج جمع مى‌شود، «٢» داستان گرفتارى محمد بن ابى عمير به دست هارون و درخواست افشاى اسامى شيعيان توسط وى «٣»، توصيه امام به بعضى ياران خود مبنى بر لزوم كتمان و هشدار به اينكه افشاى اين امر همان و كشته شدن همان، «٤» اظهار نظر هادى عباسى پس از قيام شهيد فخّ بر اين حقيقت كه: به خدا قسم حسين به دستور موسى بن جعفر قيام كرده و تحت تأثير او قرار گرفته است «٥» و وجود عناصر نفوذى در تشكيلات خلافت عباسى از قبيل: على بن يقطين، يعقوب بن داوود، محمد بن اسماعيل بن بزيع و فضل بن سليمان «٦» و دهها شاهد ديگر، همه از وجود تشكيلات سياسى منسجم و سازمان يافته‌اى تحت رهبرى الهى امام كاظم عليه السلام خبر مى‌دهد.
٣- نظارت بر عملكرد شيعيان‌ امام كاظم عليه السلام با دقت، عملكرد ياران خود را زير نظر داشت و اشتباهات و لغزش‌هاى سياسى، فكرى و اخلاقى آنان را تذكر مى‌داد. تذكر به صفوان بن مهران كه شتران خود را براى حمل و نقل در سفر حج به هارون كرايه داده بود، «٧» و زياد بن‌