اخلالگرى‌هاى معاويه و عمّال او جز نقشى بر آب نيست، سران سپاه وى با معاويه ساخته‌اند و لشكريان و سربازان، وحدت و انسجام خود را از دست داده‌اند و ممكن است تبهكاريها و فتنه‌ها گسترش بيشترى پيدا كند.
باتوجه به‌جهات فوق و جهات‌ديگر، امام (ع)، ادامه‌جنگ‌را به‌سود پيروان‌خود و اسلام‌نديد.
از اين رو، با شرايطى بسيار سخت با پيشنهاد صلح موافقت كرد.
قرارداد صلح‌ مهم‌ترين موادّ قرارداد صلح با استفاده از مصادر مختلف تاريخى عبارت است از:
١- حكومت به معاويه واگذار مى‌شود به شرطى كه به كتاب خدا، سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله و سيره خلفاى شايسته عمل كند.
٢- پس‌از معاويه حكومت از آن امام حسن عليه السلام «١» و چنانچه براى وى حادثه‌اى رخ داد از آن امام حسين عليه السلام خواهد بود «٢» و معاويه حق ندارد كسى را به جانشينى خويش برگزيند. «٣» ٣- معاويه بايد ناسزا و سبّ امير مؤمنان را در نمازها ترك كند «٤» و على عليه السلام را جز به نيكى ياد ننمايد. «٥» ٤- حسن بن على عليه السلام معاويه را «اميرالمؤمنين» نمى‌نامد و نزد او شهادتى اقامه نخواهد كرد. «٦» ٥- مردم بويژه پيروان حضرت على عليه السلام در هر نقطه از سرزمين خدا بايد در امن و امان باشند. به‌قصد جان حسن بن على و برادرش حسين و ديگر خاندان رسول خدا صلى الله عليه و آله توطئه‌اى چيده نشود و در هيچ نقطه‌اى از قلمرو اس تاريخ زندگى ائمه(ع) ٩٣ ٢ - حفظ جبهه امامت ص : ٩٣ لام، نسبت به آنان ارعاب و تهديدى صورت نگيرد. «٧» قرارداد صلح در پنجم ربيع‌الاوّل، سال ٤١ هجرى، حدود شش ماه پس از خلافت آن حضرت به امضا رسيد. «٨»