«سيّد»، «تقىّ»، «طيّب»، «ولىّ»، «قائم»، «حجّت» «١» و بعضى از اين القاب در بيان رسول خدا صلى الله عليه و آله آمده است. به‌عنوان نمونه به دو روايت اشاره مى‌كنيم.
١- «حَسَنٌ سِبْطٌ مِنَ الْاسْباطِ.» «٢» حسن (در خير و بركت) امّتى از امّتهاست.
٢- «انَّ ابْنى‌ هذا سَيِّدٌ.» «٣» همانا اين پسرم سيّد و سرور است.
ابن اثير پس از نقل اين روايت مى‌افزايد: چه شرفى بالاتر از شرف كسى است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله او را «سيّد» بنامد. «٤» از اين رو محمد بن طلحه شافعى اين لقب را برترين و شايسته‌ترين لقب براى آن حضرت دانسته است. «٥» در محضر رسول خدا صلى الله عليه و آله‌ حدود هفت سال از زندگى امام مجتبى عليه السلام در محضر پيامبر عزيز اسلام گذشت.
اين مدت هرچند كوتاه بود، امّا در همين مدّت كوتاه، وجودش آنچنان به خُلق و خوى محمّدى متخلّق شد كه جدّ بزرگوارش در وصف او فرمود:
«اشْبَهْتَ خَلْقى‌ وَ خُلُقى‌.» «٦» تو در خلقت و اندام و نيز اخلاق، شبيه من هستى.
سبط اكبر رسول خدا صلى الله عليه و آله در «بيت وحى» به‌وجود آمد و در دامان پيامبر صلى الله عليه و آله پرورش يافت و جانش از حكمت و معرفت و خُلق نبوى سيراب گشت و هر روز و هر لحظه‌اى كه بر عمرش مى‌گذشت، پرچم‌هاى اخلاق محمّدى بر بام جانش به اهتزاز درمى‌آمد؛ چندان كه وجودش آيينه وجود رسول اللّه صلى الله عليه و آله گشت.