ولادت‌ دوران باردارى حضرت خديجه سپرى شد و زمان ولادت مولود بهشتى فرا رسيد.
خديجه از درد زايمان به خود مى‌پيچيد. به سراغ زنان قريش فرستاد تا به يارى‌اش آيند. آنان پاسخ ردّ داده و گفتند: تو سخن ما را نشنيدى و نصيحت ما را نپذيرفتى و با يتيمى تهيدست ازدواج كردى و با اين اقدامت خشم ما را برانگيختى، اينك ما نيز به كمكت نمى‌آييم.
همسر پيامبر صلى الله عليه و آله از يارى زنان قريش مأيوس شد و به خداوند توكل كرد. خداوند او را تنها نگذاشت؛ زنان پاكدامن و با فضيلتى همچون ساره، آسيه، مريم و صفورا «١» (دختر شعيب) «٢» و حوريانى از بهشت را به يارى‌اش فرستاد «٣» و بدين ترتيب فاطمه عليها السلام در روز جمعه، بيستم جمادى‌الثانى، سال پنجم بعثت در مكّه چشم به جهان گشود «٤» و نه‌تنها سرزمين مكّه و خانه‌هاى مكّيان را كه شرق و غرب زمين را با نور الهى خويش روشن ساخت. «٥» پدر و مادر پدر گرانقدر حضرت فاطمه عليها السلام، رسول گرامى اسلام حضرت محمد بن عبدالله صلى الله عليه و آله و مادر ارجمندش خديجه دختر خويلد است. خويلد، پسر اسد، پسر عبدالعزّى، پسر قصّى از رجال برجسته قريش و در دوران جاهليّت، مهتر طايفه خود بود.
نوشته‌اند هنگامى كه تُبَعّ، پادشاه يمن، تصميم گرفت حجرالاسود را به سرزمين خود ببرد، خويلد با او به نزاع برخاست و مانع اين اقدام شد. «٦»