پيشين، درصدد از ميان برداشتن مخالفان برآمد. نخست به پراكنده كردن و قلع و قمع عناصر متنفّذ درون حكومت همچون «وصيف» و «بغا»- كه نقش اساسى در بى‌ثباتى دستگاه خلافت و عزل و نصب خلفا داشتند- پرداخت. «١» خلع «مؤيّد» برادر خود از مقام ولايتعهدى «٢»، كشتن «مستعين» «٣» و تبعيد «ابو احمد» فرزند متوكل به بصره و «على بن معتصم» به واسط «٤» در همين راستا انجام گرفت.
معتز در مرحله بعد درصدد از ميان برداشتن پيشواى شيعيان برآمد، زيرا موقعيّت اجتماعى و محبوبيت مردمى آن حضرت به مراتب بيشتر از ديگر مخالفان حكومت بود؛ از اين رو، با استفاده از شيوه نياكان خود نسبت به امامان، پيشواى دهم را مسموم كرد و آن حضرت سرانجام پس از ٣٣ سال تلاش و رنج در حالى كه چهل يا چهل و يك سال از عمرش مى‌گذشت در روز سوم رجب، سال ٢٥٤ هجرى به شهادت رسيد و پيكر مطهرش در خانه خود به خاك سپرده شد. «٥»