درس بيست و ششم: مأمون و امام جواد (ع)
نهمين پيشواى شيعيان در دهم رجب سال ١٩٥ هجرى در مدينه به دنيا آمد. «١» با ولادت آن گرامى چشم امام رضا عليه السلام روشن، دل شيعيان شاد و نگرانى ايشان برطرف شد؛ از سوى ديگر دشمنان و بدخواهان بويژه واقفيّه مأيوس و ناكام شدند. شايد با توجه به اين آثار و بركات بود كه پدر بزرگوارش فرمود:
مولودى در اسلام با بركت‌تر از او براى شيعيان ما زاده نشده است. «٢» نام پيشواى نهم محمّد، كنيه‌اش ابو جعفر و مشهورترين لقب‌هايش جواد و تقى است.
مادر آن حضرت سبيكه نوبيّه «٣» است كه امام رضا عليه السلام او را خيزران ناميد. «٤» وى به تعبير مسعودى از برترين زنان روزگار خود بود. «٥» در شأن و مرتبت وى همين بس كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله، امام كاظم و امام رضا عليهما السلام هر كدام به بيانى از وى تجليل كرده‌اند.
پيشواى نهم از نظر برخوردارى از فضائل اخلاقى، ملكات روحى و خوى و منش انسانى يگانه عصر خود بود. خداوند وجود مقدسش را در پرتو تقوا و عبوديت، در همه زمينه‌هاى اخلاقى و رفتارى، الگو و اسوه حَسَنه براى امت قرار داده است. محمد بن طلحه شافعى مى‌گويد: