الف- موافقان‌ ١- امام رضا (ع)
امام جواد (ع) با آن كه كودكى خردسال بود، در چشم پدر بزرگوارش، بزرگ و با عظمت بود. به گونه‌اى كه آن حضرت از فرزندش جز با كنيه نام نمى‌برد و چون نامه‌اش را دريافت مى‌كرد مى‌فرمود: «ابوجعفر اين نامه رانوشته‌است.» «١» «محمّد بن ابى عَبّاد» كاتب امام رضا (ع) مى‌گويد:
هرگاه امام رضا (ع) براى فرزندش در «مدينه» نامه مى‌نوشت، او را با بزرگى و عظمت مخاطب مى‌ساخت. «٢» به عنوان نمونه يكى از نامه‌هاى امام رضا (ع) به فرزندش حضرت جواد (ع) چنين آغاز مى‌شود:
به نام خداى بخشنده مهربان، پسرم! خداوند عمرت را طولانى گرداند و از شر دشمنت حفظ فرمايد: پدرت به فدايت! «٣» امام رضا (ع) آن حضرت را به عنوان مولود مبارك براى شيعيان معرفى مى‌كرد.
«يحيى صنعانى» مى‌گويد:
در مكه خدمت حضرت رضا (ع) رسيدم در حالى كه آن حضرت موزى را پوست مى‌كند و به دهان فرزندش اباجعفر (ع) مى‌گذاشت. عرض كردم فدايت شوم، اين همان مولود مبارك است؟ (كه بارها درباره او سخن گفته شده بود). امام (ع) فرمود: آرى! ابى يحيى اين همان مولودى است كه مانند او در اسلام متولد نشده كه تا اين حد بزرگوار باشد و بركت او شامل حال شيعيان ما شود. «٤» ٢- على بن جعفر