ضد سرداران ترك شوريد؛ زيرا با عربها بدرفتارى مى‌كردند و حتى در صدد نابودى معتصم بر آمد و «عباس بن مأمون» را تحريك كرد تا بر ضد عمويش قيام كند و خلافت را به دست گيرد. سرداران عرب نيز با وى همدست شدند، ولى معتصم از توطئه آگاه شد و آن را خنثى كرد. «١» بابك خرم دين نيز كه از سوى امپراتورى روم و شاه ارمنستان حمايت مى‌شد دامنه قيام را گسترش داد و بر آذربايجان و اطراف آن مسلط گشت. «٢» بين بابك و سرداران سپاه معتصم همچون «افشين» و «بغاى كبير» جنگهاى زيادى درگرفت و در اين جنگها گروه زيادى از دو طرف به قتل رسيدند. «٣» هنوز فتنه «بابك» خاموش نشده بود كه «مازيار» سر دار ديگر ايرانى سر برداشت.
وى شورش خود را از منطقه طبرستان شروع كرد و بين او و «عبدالله بن طاهر» حاكم خراسان برخوردهايى صورت گرفت. «٤» معتصم در آخر عمر از اين سياست خود يعنى نفوذ تركها پشيمان شد ولى ديگر نه او نه خلفاى بعد از او نتواستند نفوذ و قدرت تركها را از بين ببرند و خلفاى عباسى پس از او ملعبه اى در دست تركها بودند و هرگاه خليفه‌اى مى‌خواست با آنان در افتد كشته مى‌شد. «٥» معتصم پس از هشت سال و هشت ماه خلافت درسن ٤٧ سالگى مرد. «٦»