تاريخ زندگانى امام حسن(ع)
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص

تاريخ زندگانى امام حسن(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ١٤٦

كنترل اعمال و رفتار امام جواد عليه السلام و قطع روابط او با شيعيان و دوستان اهل بيت عليهم السلام و ديگر اهدافى كه در جريان احضار امام رضا (ع) به «مرو» به آنها اشاره شده است- اين بود كه:
الف- با جذب حضرت به دستگاه پر زرق و برق خلافت و فراهم كردن تمامى وسائل زندگى و آسايش براى او، به ويژه با توجه به شرايط سنى حضرت جواد (ع)، امام را از فكر مبارزه و موضعگيرى عليه خلافت بازدارد و در افكار عمومى مواضع فكرى تشيّع و امامت شيعه را زير سؤال برد.
ب- سعى مى‌كرد با جذب حضرت به دستگاه خود و تظاهر به دوستى و تكريم و تعظيم امام جواد عليه السلام، حسن نيّت خود را نسبت به خاندان پيامبر (ص) و براءت ذمّه خويش را از خون امام رضا (ع) براى توده‌هاى مردم به اثبات رساند.
ج- با اين اقدام، مى‌خواست بر درستى سياست و روش خود در دوران حضرت رضا (ع) تأكيد ورزد و به همگان بفهماند كه اگر سياست و موضعگيرى‌هاى او نادرست بود و دستگاه خلافت وى اسلامى نبود دو نفر از امامان شيعه به چنين دستگاهى نزديك نمى‌شدند.
توطئه ازدواج‌ «مأمون» در دومين اقدام، دختر خود «امّ الفضل» را به همسرى حضرت جواد (ع) درآورد. هدف او از اين اقدام همان بود كه در جريان تزويج دختر ديگرش به امام رضا عليه السلام گفته شد.
از بعضى منابع تاريخى برمى‌آيد كه مأمون پيش از اقدام به تزويج دخترش به امام جواد عليه السلام، براى از ميدا خارج كردن آن حضرت به هر مكر و حيله‌اى دست زد و چون ناتوان گشت تصميم گرفت دخترش را به آن حضرت بدهد. «١» اين نقل گوياى آن است كه اقدام او يك اقدام سياسى صرف بوده كه در جهت اهداف حكومتى‌اش قرار داشته است. مأمون دختر خود را به عقد امام (ع) درآورد تا هم بتواند آن حضرت را در كنترل خود داشته باشد و هم از رفت و آمد شيعيان با وى آگاه باشد.