بايد او را نااميد نكنى و بخشش و عطاى تو نبايد ناچيز باشد اما از جهت افزون بودن در اختيار توست.
امامان (ع) نه تنها بخشنده بودند بلكه به آن توصيه مى‌كردند و به پيروان خود درس جود و سخاوت مى‌دادند آن حضرت شكر و سپاس داشتن نعمت و ثروت را جود و بخشش آن مى‌داند و مى‌فرمايد:
«انَّ للَّهِ عِباداً يَخُصُّهُمْ بِدَوامِ‌النِّعْمَةِ فَلا تَزالُ فِيهِمْ ما بَذَلُوها فَانْ مَنعُوها نَزَعَهَا اللَّهُ عَنْهُمْ وَ حَوَّلَها الى‌ غَيْرِهِمْ.» «١» خداوند را بندگانى است كه به دوام نعمت مخصوصشان گردانده است و تا هر زمان كه ببخشند، از آن نعمتها برخوردارند و اگر دست از بخشيدن بردارند، خداى تعالى از ايشان نعمتها را گرفته، به غير آنان مى‌دهد.
از اين رو جوادالائمه عليه السلام بخشندگى را با ضمير و فطرت خود عجين ساخته بود و آن چه به او داده مى‌شد و آن چه از صدقه، زكات و موقوفات بنى‌هاشم، موسى بن جعفر (ع) و امام رضا (ع) به او مى‌رسيد، همه را بين مردم تقسيم مى‌كرد. «٢» آن حضرت زمانى كه از بغداد راهى مدينه شد، هرچه داشت در راه خدا انفاق كرد؛ سپس همراه همسرش به مدينه رفت. «٣» ٢- دستگيرى از نيازمندان‌ يكى از اصول اخلاقى امامان عليهم السلام توجه به نيازهاى مردم، و برطرف كردن مشكلات آنان است. زيرا انسانها در فراز و نشيب زندگى و در ميان كورانها و حوادث تلخ به يكديگر نياز پيدا مى‌كنند و نمى‌توانند به تنهايى مشكل خود را رفع كنند. امامان (ع) تا سرحد ايثار، از همه امكانات خود براى حل مشكلات مردم استفاده مى‌كردند و