درس دهم:: امامت‌ امام محمد تقى عليه السلام در آخر ماه صفر، سال ٢٠٣ هجرى، پس از شهادت پدر بزرگوارش حضرت رضا (ع) در حالى كه هفت سال و اندى «١» از عمر مباركش مى‌گذشت عهده‌دار مقام امامت و جانشين پدر گشت و مدت امامتش هفده سال و چند ماه به طول انجاميد. «٢» از اين مدت، حدود پانزده سال آن معاصر حكومت مأمون و دو سال ديگرش همزمان با زمامدارى «معتصم» بود.
امامت از ديدگاه شيعه‌ امامت در اسلام، از پايه‌هاى اصلى اعتقادات و زيربناى زندگى سياسى، فرهنگى و اجتماعى انسان به شمار مى‌رود. مسلمانان با همه مذاهب و نظرات گوناگون خويش، در ضرورت امامت، اتفاق نظر دارند.
امامت در باور شيعه به معنى جانشينى پيامبر و داشتن علم، شايستگيها و مسؤوليتهاى رهبرىِ اوست با اين تفاوت كه به امام وحى نمى‌شود.
امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
«ثِمانَّخ‌تما تَخ‌لِم‌هْمتج‌تما لَم‌بُهيخ‌لَمح ثماللَّهِ تَخ لَنملْبم يَيُزنْج ئَريْم‌ثٌر بَحيْتَج‌تج‌تما تَخ بَحيْتَج‌تُح ثِمالّا ئِرى‌