زنان و سياست در اسلام - زمانی، حبیب - الصفحة ٧٠

فصل ششم: نقش زنان در انقلاب حسينى (ع)
درباره نقش زنان در انقلاب حسينى دو گونه مى‌توان سخن گفت؛ يكى آن كه آنان چند نفر و چه كسانى بودند و ديگر آن كه چه نقشى ايفا كردند و چگونه از حق و حقيقت دفاع نمودند. براى بيان مقصد اول در ادامه اين صفحات به زندگى برخى از اين بزرگ زنان اشاره خواهيم كرد؛ امّا براى بيان سهم زنان مسلمان در اين انقلاب مى‌توان به طور مختصر به عناوين ذيل اشاره كرد:
١. مشاركت در جهاد: شركت در پيكار و همدلى و همراهى با نهضت امام حسين (ع) و مشاركت در ابعاد مختلف آن از جلوه‌هاى اين حضور است؛ چه همكارى طوعه در كوفه با نهضت مسلم و چه همراهى همسران برخى از شهداى كربلا و چه اعتراض و انتقاد برخى همسران سپاه كوفه به جنايتهاى شوهرانشان مانند همسر خولى. شركت زنان اهل بيت در سفر جهادى امام حسين (ع) و تحمل مصائب و سختيها و بويژه تحمل اسارت نيز از اين نمونه است.
همچنين مقاومت و تحمل زنان در برابر شهادت شوهران، برادران و فرزندان درس ديگرى از اين نهضت است. اوج اين صبورى و پايدارى در رفتار زينب كبرى (س) جلوه‌گر است.
٢. پيام‌رسانى و افشاگرى: افشاگريهاى زنان و دختران كاروان كربلا در سفر اسارت و نيز در بازگشت به مدينه نوعى پاسدارى از خون شهدا و پيام رسانى مكتب امام حسين (ع) است. سخنان اين بانوان، هم به صورت خطبه جلوه داشت و هم به صورت گفت و گوهاى پراكنده به تناسب زمان و مكان. اوج اين پيام‌رسانى را مى‌توان در خطبه‌هاى حضرت زينب بازيافت.
٣. مديريت بحران: بروز صحنه‌هاى دشوار و بحرانى، استعداد افراد را شكوفا مى‌سازد. نقش حضرت زينب در نهضت عاشورا و سرپرستى كاروان اسيران، درس «مديريت در شرايط بحران» را مى‌آموزد.