زنان و سياست در اسلام - زمانی، حبیب - الصفحة ٥٢

پيامبر (ص) به مدينه عازم اين شهر شدند. آنها جهت رعايت اقدامات امنيتى در اين سفر پرخطر شبها حركت مى‌كردند و روزها مخفى مى‌شدند «١» تا آنكه به ديدار رسول‌اللَّه (ص) شتافتند.
پس از مهاجرت دسته‌جمعى مسلمانان از مكه به مدينه، هنوز برخى از زنان مسلمان در مكه باقى مانده بودند كه به دليل مشرك و كافر بودن همسرانشان توفيق هجرت همراه پيامبر (ص) و ساير مسلمانان را نيافته بودند. برخى از اين زنان بعدها از همسر، خانه و فرزند خويش دل كنده و براى پيوستن به رسول اللَّه (ص) از دارالكفر (مكه) به مدينه هجرت كردند. قرآن از اين زنان با عنوان «زنان مؤمن مهاجر» ياد كرده است. (ممتحنه: ١٠)
اولين از اين زنان، سُبَيعه دختر حارث اسلمى است. زينب دختر پيامبر (ص) نيز در زمره اين زنان بود كه همسر مشرك او (ابى العاص) مانع از هجرت وى به سرزمين اسلام مى‌شد؛ تا آنكه وى در جنگ بدر اسير شد. پيامبر (ص) هنگام آزادى از او پيمان گرفت كه در بازگشت به همسرش اجازه دهد به مدينه هجرت نمايد. ابى‌العاص نيز به وعده خويش وفا كرد و همسرش، زينب را عازم مدينه كرد. پيامبر (ص) زيد بن حارثه را همراه مردى از انصار به سمت وى فرستاد تا او را در ميانه راه به مدينه رسانند، ولى قبل از رسيدن آنها، دو نفر از كفار زينب را در بين راه مجروح كردند و وى به سبب همين جراحت پس از مدتى درگذشت. «٢» برخى از زنان هم از مكه گريختند و به مدينه هجرت كردند كه شوهرانشان به مدينه آمدند و از رسول اللَّه (ص) خواستند مطابق مفاد صلحنامه حديبيه آنان را برگرداند. با نزول آيه ١٠ سوره مباركه ممتحنه، «٣» پيامبر (ص) طبق دستور خداوند، اين زنان مهاجر را امتحان مى‌كرد و كسانى را كه صداقتشان معلوم مى‌شد، نگاه مى‌داشت و با پرداخت مهريه به شوهران كافر و مشركشان، آنها را به ازدواج مردان مسلمان در مى‌آورد.