زنان و سياست در اسلام - زمانی، حبیب - الصفحة ٦٤

خديجه كبرى نخستين زنى است كه به پيامبر اعظم (ص) ايمان آورد و نخستين زنى است كه در مكه با نبىّ مكرّم نماز جماعت خواند و نخستين زنى است كه ايمان خود را در مكه در ميان مشركان آشكار ساخت. و نيز او تنها زنى است كه تمام اموالش را به رسول خدا (ص) بخشيد. «١» خديجه بانويى صبور و بردبار بود و همه مصيبتها را در راه خدا و رسولش تحمل مى‌كرد. اين بانوى والامقام با همه ثروتى كه داشت سه سال محاصره سخت را در شعب ابوطالب تنها براى رضاى خدا تحمل كرد و همه سرمايه‌اش را براى نجات مسلمانان و حمايت از اسلام صرف نمود. «٢» آن زمان كه قريش در برابر رسول خدا (ص) همه توان خويش را به كار مى‌بستند و پيوسته به آزار و اذيت پيامبر (ص) و مسلمانان مى‌پرداختند تا رسول خدا (ص) را از دعوتش باز دارند، كسى كه از بار اندوه رسول اللَّه (ص) مى‌كاست و شريك غم پيامبر (ص) و موجب تسلّاى دلش مى‌شد، خديجه بود.
فاطمه بنت اسد فاطمه دختر اسد بن هاشم و همسر ابوطالب و مادر گرانقدر حضرت على (ع) است. او هنگام ميلاد رسول اللَّه (ص) در خدمت آمنه بود. پس از مرگ عبدالمطلب نيز وقتى ابوطالب سرپرستى پيامبر (ص) را بر عهده گرفت، فاطمه با شوق و همت تمام به مواظبت و مراقبت از رسول خدا (ص) پرداخت و در خدمتگزارى به حضرت آنقدر كوشا بود كه رسول اللَّه (ص) ايشان را مادر خطاب مى‌كرد. «٣» امام صادق (ع) نيز در اين زمينه مى‌فرمايد: «فاطمه از نيكوكارترين مردم به رسول خدا (ص) بود.» «٤» رسول خدا (ص) نيز احترام فراوانى براى فاطمه بنت اسد قائل بود و او را فراوان تكريم و تعظيم مى‌نمود؛ به گونه‌اى كه به نقل منابع پس از وفات اين بانوى بزرگوار، پيامبر (ص) پيراهن خويش را كفن وى قرار داد و جنازه وى را بر دوش كشيد و خود جنازه را در قبر گذاشت. «٥»