زنان و سياست در اسلام - زمانی، حبیب - الصفحة ٣٦

اسلام دين سياست است (با تمام شؤنى كه سياست دارد) اين نكته براى هر كسى كه كمترين تدبرى در احكام حكومتى، سياسى، اجتماعى و اقتصادى اسلام بكند آشكار مى‌گردد. پس هر كه بر اين برود كه دين از سياست جداست، نه دين را شناخته است و نه سياست را. «١» و نيز مى‌فرمايد:
رسول اللَّه (ص) پايه سياست را در ديانت گذاشته است. «٢» قرآن كريم وسنت رسول اللَّه (ص) آنقدر كه در حكومت و سياست احكام دارند در ساير چيزها ندارند. بلكه بسيارى از احكام عبادى، سياسى است. «٣» ٢. بستگى اجراى احكام اسلامى به حكومت دينى‌ ماهيت بسيارى از احكام اسلامى به گونه‌اى است كه بدون تشكيل حكومت و زمامدارى جامعه، نمى‌توان به آنها جامه عمل پوشاند. احكامى نظير امر به معروف و نهى از منكر، جهاد، قوانين اقتصادى و مالى اسلامى، احقاق حقوق و قوانين جزايى از اين جمله‌اند.
براى اجراى اين گونه امور ضرورت دارد كه مسلمانان به تشكيل حكومت مبادرت ورزند و لازمه چنين امرى، اعتقاد به پيوند و يگانگى ميان سياست و ديانت است.
٣. رفتار پيامبر اكرم (ص)
پيامبر اكرم (ص) در دوران مكه، به تبليغ آيين اسلام همت گمارد و مردم را به سوى اسلام فرا خواند؛ اما به دليل غلبه مشركان، توان تشكيل حكومت را نداشت. آن حضرت پس از ورود به مدينه بيدرنگ حكومت اسلامى تشكيل داد و علاوه بر رهبرى دينى جامعه، رهبرى سياسى و اجتماعى آن را نيز به دست گرفت. در اين دوران، رهبرى دينى و دنيوى مسلمانان هرگز از هم جدا نبود و چنين فكرى، حتى به ذهن مسلمانان نيز خطور نمى‌كرد. آن حضرت همچنين براى روزگار پس از حيات خويش نيز به دستور خداوند رهبران جامعه اسلامى را مشخص كرده بود و در موارد فراوانى به جانشينى حضرت على (ع) تصريح فرمود.