زنان و سياست در اسلام - زمانی، حبیب - الصفحة ٨٩

فصل هفتم: نقش زنان در انقلاب اسلامى‌ زنان همواره نيمى از جمعيت جامعه را به خود اختصاص داده‌اند و حركت و سكون جمعى آنان در پيشرفت و يا ركود جامعه نقشى بسيار مهم دارد. تاريخ اخير سرزمين ما ايران نيز از اين امر مستثنا نيست و حركت جمعى زنان مسلمان در اين دوره، سبب پيدايش تحولى شگرف در جامعه شده است. براى تبيين بهتر اين موضوع، نقش زنان را در چند مقطع به بحث مى‌گذاريم.
١. دوران مبارزه عليه رژيم ستمشاهى (از سال ٤٢ تا ٥٦)
اين دوران، كه دوران اختناق شديد عليه مبارزان مسلمان كشورمان است، از قيام پانزده خرداد سال ١٣٤٢ آغاز مى‌شود و تا سال ١٣٥٦ كه سال اوج‌گيرى انقلاب اسلامى است، ادامه مى‌يابد. در اين دوران شاهد تلاشهاى فراوان زنان در مبارزه عليه رژيم شاهنشاهى منحط بوده‌ايم. در اين مقطع، برخى از زنان به طور مستقيم در مبارزه شركت داشته‌اند و با زندان رفتن و تحمل شكنجه‌هاى مأموران رژيم و حتى گاه با شهادت خود، دين خويش را به انقلاب ادا كرده‌اند و گروهى ديگر به طور غير مستقيم و با تحمل سختيهاى فراوان زندگى خود كه در سايه زندان رفتن همسران يا فرزندان خود دچار آن مى‌شدند به انقلاب خدمت نموده‌اند. تحمل سختيهاى تنهايى، غربت و تربيت فرزندان بدون امكانات مالى و در نبود همسران از مصائبى است كه اين قشر فداكار و ايثارگر در ساليان متمادى با آن دست و پنجه نرم مى‌كردند و فرزندان خود را براى سالهاى مبارزه تربيت مى‌نمودند.
حضرت امام (ره) در خصوص نقش فعال زنان در ابتداى حركت انقلابى مردم ايران مى‌فرمايد: