زنان و سياست در اسلام - زمانی، حبیب - الصفحة ٦٠
- ام سلمه، كه چشمه جوشانى از معارف اسلامى بود، با روايت احاديث گوناگون به معرّفى اهل بيت (ع) و دفاع از آنان مىپرداخت. در عصر خلافت حضرت امير (ع) بارها امسلمه به تناسب هر واقعهاى، حديثى از پيامبر (ص) در حمايت از حقانيّت على (ع) نقل مىكرد. «١» دفاع امسلمه تنها در عرصه سخن و نقل حديث نبود، در عمل نيز اين بانوى والامقام حمايت خويش را از خاندان امامت نشان مىداد. وى نزديكان خود را چنان تربيت نمود كه از دوستداران و مدافعان ولايت گرديدند. پسرانش در جنگهاى حضرت امير (ع) شركت داشتند و دخترانش در مقابل مخالفان على (ع) با اشعار حماسى خود از مولى دفاع مىكردند.
- ام هانى دختر ابوطالب، كه فاخته نيز خوانده مىشد، از ديگر زنانى بود كه با شجاعت تمام احاديثى را كه گواه بر امامت على (ع) بود (از جمله حديث ثقلين) براى روشنگرى اذهان و هدايت مردم بيان مىفرمود. «٢» - امايمن در جريان غصب فدك بر مالكيت زهراى مرضيه گواهى و شهادت داد با اينكه مىدانست چنين شهادتى خطراتى براى او دارد. «٣» - تلاش امفروه در دفاع از حقانيت على (ع) براى خلافت نمونه ديگرى از فعاليتهاى زنان در حمايت از مقام ولايت بود. «٤» - در عصر حكومت امام على (ع) نيز زنان در دفاع از مقام امامت و ولايت استوار بودند. آنگاه كه به سبب جنگهاى متوالى و مكر و حيله دشمن، روحيه سپاه حضرت تضعيف شده بود، زنان با خطابههاى حماسى و اشعار سياسى خود روحى تازه در جانها مىدميدند و مردان را به حمايت جوانمردانه از مولا ترغيب مىكردند. از جمله آنها سوده همدانى، بكاره هلاليه، زرقاء دختر عدى بن غالب، امالبراء، عكرمه بنت اعمش و ام الخير بارقيه است. «٥» - در عصر خفقان حكومت معاويه نيز زنانى شيردل همچون غانمة بنت غانم، ام سلمه، بكاره