فصل دوم: عينيت ديانت و سياست‌ گروهى قائل به جدايى دين از دنيا و سياست‌اند و هدف بعثت پيامبران را تنها آخرت و خداپرستى مى‌دانند، در حالى كه در تفكر اسلام ناب محمدى (ص) دين و دنيا چنان به هم آميخته و درهم تنيده‌اند كه هرگز از يكديگر تفكيك نمى‌پذيرند. در آيات و روايات اسلامى رويكرد يك جانبه به دين يعنى توجه تام به عبادت و معنويت و ترك دنيا، به انگيزه زهدگرايى و رهبانيت مطرود است و از آن به شدت نهى و نكوهش شده است.
سيره رسول اكرم (ص) و امامان معصوم (ع) در زندگى خود و نيز در برخورد با كسانى چون عثمان بن مظعون و جمعى ديگر مانند او كه به زهدگرايى افراطى و ترك دنيا روى‌آورده بودند، گواه روشنى بر صدق اين ادعاست. «١» توضيح آنكه دين جامع و كاملى چون اسلام تأمين رستگارى همه جانبه انسان را هدف نهايى خود قرار داده است. بر اين اساس، سعادت دنيايى بشر نيز جزئى از سعادت و رستگارى مورد نظر اسلام محسوب گرديده است. به عبارت ديگر، پرداختن به مسائل معنوى و آخرتى و خداپرستى، جزو مهم‌ترين و اصلى‌ترين اهداف دين و پيامبران الهى است؛ ولى رسيدن به اين اهداف و تحقق آن در جامعه انسانى، هرگز بدون توجه به مسائل دنيايى و حل مشكلات مادى و جسمانى بشر ميسّر نيست.