زنان و سياست در اسلام - زمانی، حبیب - الصفحة ١٥
انَّهُ لابُدَّ لَكُمْ مِنَ النَّاسِ، انَّ احَداً لايَسْتَغْنى عَنِ النَّاسِ حَياتَهُ وَ النَّاسُ لابُدَّ لِبَعْضِهِمْ مِنْ بَعْضٍ. «١» شما بناچار محتاج مردميد و هيچ كس در زندگى بى نياز از مردم نيست و مردم به همديگر محتاجند.
امام خمينى (ره) بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران درباره اجتماعى بودن اسلام مىفرمايد:
نسبت اجتماعيات قرآن با آيات عبادى آن، از نسبت صد به يك هم بيشتر است. از يك دوره كتاب حديث كه حدود پنجاه كتاب است و همه احكام اسلام را دارد سه چهار كتاب مربوط به عبادات و وظايف انسان نسبت به پروردگار است، مقدارى از احكام هم مربوط به اخلاقيات است، بقيه همه مربوط به اجتماعيات، اقتصاديات، حقوق، سياست و تدبير جامعه است. «٢» نگاهى اجمالى بر احكام و قوانين اسلام و بسط آنها در همه شئون جامعه اعمّ ازاحكام عبادى و قوانين اقتصادى، حقوقى، اجتماعى و سياسى ما را براين واقعيّت آگاه مىسازد كه اين آيين آسمانى تنها در احكام عبادى و دستورات اخلاقى خلاصه نمىشود ... حتّى احكام عبادى اسلام كه همانا وظايف خاص بندگان خدا در قبال آفريدگارشان است نيز عارى از عنصر سياست نيست. به عنوان نمونه در احكام صرفاً عبادى همچون نماز و حج نيز وجوه سياسى و اجتماعى مربوط به زندگى دنيا لحاظ شده است «٣» در بخش عمدهاى از عباديات اسلام نيز به جنبه اجتماعى آنها توجه ويژه شده است؛ از نماز به عنوان پايه دين و باز دارنده انسان از فحشا و منكر ياد شده است؛ يعنى نماز نقش بزرگى در اصلاح جامعه و برقرارى دين دارد و در اقامه آن به جماعت، تأكيد بسيارى شده است. «٤» سيره معصومين نيز حاكى از آن است كه آن بزرگواران به مسائل اجتماعى جامعه مسلمين اهتمام ويژه داشتهاند و ضمن شركت در مسائل اجتماعى، پيروان خود را نيز به شركت در اجتماعات مسلمين ترغيب مىكردهاند.